مــن ایــنجا بـــس دلـــم تنــگ اســت

اینجا سیاهی ست...اما همه ی من نیست

همه ي ما آدما داريم زندگي مي كنيم /نفس مي كشيم
بدون اينكه خودمون بخواييم پا تو اين دنيا گذاشتيم و بدون اينكه بدونيم از دنيا مي ريم و اين وسط هيچ كس ازمون سوال نمي كنه كه تو اصلا دوست داري باشي ؟
تنها چيزي كه مهم نيست نظر ماست
به هر حال چيزي كه هست اينه كه ما خوب يا بد پا تو اين دنيا مي ذاريم و خوشبخت يا بد بخت شروع مي كنيم به پر كردن يه دفتر
مهم نيست كه اين دفتر چند برگ باشه حتي اينم مهم نيست كه چي تو اون دفتر نوشته بشه
مهم اين كه اصلا چيزي توش نوشته بشه
زندگي عادي چيزي نيست كه بشه تو اين دفتر يادداشتش كرد بايد چيزايي رو نوشت كه
حقيقتا نوشتني باشه
شايد آدمايي باشن كه تو تمام زندگيشون حتي يك كلمه هم تو اين دفتر چيزي ثبت نكرده باشن بي هيچ حرفي/بي هيچ كلمه اي و شايد
موقعي برسه كه حتي فرصت باز كردن اين دفترو نداشته باشن ووقت رفتن باشه
اما با اين همه من فكر مي كنم هر آدمي از يه زماني از يه جايي بلاخره شروع مي كنه به نوشتن
چون اگه قرار باشه تا آخر عمرچيزي ننويسه شايد اصلا نتونه زندگي كنه
ما آدما با خوبي و خوب بودن زنده ايم و زندگي مي كنيم
و خوش بحال اون كسايي كه از روزي كه به دنيا اومدن
تا لحظه اي كه نفس مي كشن در حال نوشتن اند و براشون تو دنياهيچ دفتري نيست كه جا براي نوشتن اين همه خوبي روداشته باشه و باز خوش بحال اونايي كه اونقدر خوبياشون بزرگه كه تو حوصله ي دفتر و كاغذ نمي گنجه و براي قلم زياديه

از حالا شروع كنيم به نوشتن

ساره بديعي
پاييز ۸۱
نوشته شده در ۱۳۸۱/٩/۱۳ساعت ۳:٢٠ ‎ب.ظ توسط ساره نظرات ()


Design By : Pichak