گاهی بعضی آدمها می شوند ، دلیــل مهربانیِ خــــدا !

درست همان موقع که باید...باید...می آید ، می ماند ، عاشق می شود ، چشم برهم می زنی می بینی : خسته ای اما دلیل ات شده ، دنیایت شده ، ساعتها را تند تند می گذرانی تا شب ، تا ماشین اش را جلو باشگاه ببینی ، تا خودش را تماشا کنی وقتی  آشپزخانه را زیر رو می کند و این طرف و آنطرف می رود تا آب پرتقال بگیرد ، قهوه درست کند ، گاهی لوبیا پلو بپزد یا املت !!

دلت را کسِ دیگر ، جای ِ دیگر می کشد ، نابود می کند ، این طرف ترمیم می شود، قاطی می شوی با لحظه هایش :

پیراهنت توی کمدش ،کنار کت و کاپشن هایش ، کنار آن لباس ها آویزان می شود .

دمپایی هایِ قرمز رنگ مسخره ، گوشه و کنار خانه اش گم می شود

اسباب بازی بچگی هایت کنار تختش !

آهنگ هایِ دوست داشتنی ات توی ضبط ماشین اش !

دست خط ات ، شعرها و پرت و پلاهایت ، عکس و نقاشی هایت، جای جایِ آنجا !

و بوی عطرت که عاشقش بود، ذره ذره هوایِ آن خانه . . .

تابستانِ لعنتی تمام می شود و فکر می کنی درست می شود اوضاع ، می خواهی اش ، می خواهدت ، یادت می رود آدم عاقل از یک سوراخ دوبار گزیده نمی شود ، باز گند می زنی ، خدا هنوز قهر است ، او هم می رود راهِ دور !

باور نمی کنی ، دست و پا می زنی ، می جنگی ، بعــد الکی خوشحالی ، لج می کنی ، اخم می کنی ، ترکش می کنی ، تـــرد می شوی اما !

دست آخر همه چیز را میچینی کنارهم ،

نه !

هیچ چیز با هیچ جور نمی شود . . .

پ ن : با بغلت چه کردی که دیگر نمی چسبد بویِ تن ات به من ؟ !

پ ن 2 : بس کن !!